Kρήτη

[Panagiotis]

Από καιρό λέγαμε να κάνουμε αυτό το ταξίδι..

Ένα ταξίδι στην Κρήτη, στην λιγότερο τουριστική πλευρά της (Αν έχει μείνει πια..), από τους μαγευτικούς βυθούς της, μέχρι τις πανέμορφές κορφές της, περνώντας ανάμεσα από την ιστορία της Κρήτης, από τους μύθους της, από τους θρύλους και τα έθιμα της..

Και τον Φετινό Μάη, τον Μήνα που η Κρήτη φοράει τα γιορτινά της, το μήνα που γιορτάζεται το έπος της Μάχης της Κρήτης και η αυτοθυσία του Φραγκοκάστελλου, κάναμε πράξη αυτό που σχεδιάζαμε..
Γνωρίζοντας πόσο δύσκολο είναι να αποτυπωθούν κάποια πράγματα, θα προσπαθήσουμε να ξανακάνουμε το ταξίδι μας, από τις σελίδες του huts αυτή την φορά, μεταφέροντας όσο το δυνατό περισσότερα πράγματα σε όσους θέλουν να γνωρίσουν το νησί, και έχουν την όρεξη να διαβάσουν το μακροσκελές αφιέρωμα μας.
Όπως θα δείτε, προσθέσαμε πολλά περισσότερα στοιχεία από αυτά που δημοσιεύαμε ως ανασκόπηση κάθε ημέρας όταν βρισκόμασταν στο νησί, και θεωρήθηκε σκόπιμο να ανοιχθεί ένα εντελώς καινούριο θέμα, με την όσο το δυνατό λεπτομερέστερη περιγραφή του ταξιδιωτικού μας.
Επιπλέον, παραθέτουμε κάποιες πληροφορίες για κάποιες προσωπικότητες που η ιστορία τους γράφτηκε με χρυσά γράμματα στο "βιβλίο" της Κρήτης και ίσως αρκετοί από εσάς θα θέλατε να ακούσετε κάποια πράγματα..
Ας μην ξεχνάμε πως την Κρήτη δεν την δόξασε μόνο ο Βενιζέλος ή κάποιο από τα μεγάλα ονόματα που αναφέρει η ιστορία, αλλά το λιθαράκι τους έβαλαν πολλοί ακόμα και από την δική τους σκοπιά..

Φυσικά, η Κρήτη δεν είναι δυνατόν να παρουσιαστεί τόσο εύκολα, ούτε και να την γνωρίσουμε μόνο σε μια εβδομάδα.
Το ταξίδι μας περιορίστηκε κυρίως στο Νομό Ρεθύμνου, και μόνο σε ένα μέρος από τα αξιοθέατα του. Το γεγονός αυτό μας δίνει σίγουρα το ερέθισμα να επισκεφτούμε και πάλι το νησί, για να γνωρίσουμε και περισσότερα μέρη..
Προσωπικά, γυρίζω την Κρήτη από άκρη σε άκρη, τριάντα δύο χρόνια ως σήμερα, και δεν μπορώ ούτε καν να σκεφτώ ότι την έχω γνωρίσει όλη..
Και ίσως, αυτό να είναι και το μεγαλείο της.
Ότι και να κάνεις, ποτέ δεν την χορταίνεις...

Καλό σας "ταξίδι" λοιπόν!! Ο επίσημος φωτογράφος της αποστολής, Κώστας, φρόντισε να καταγράψει τα πάντα!!!



Παίρνοντας το βραδινό καράβι από τον Πειραιά (Τους θερινούς μήνες εκτελούνται και ημερήσια δρομολόγια με προορισμό το Ηράκλειο) το πρώτο ξημέρωμα μας βρίσκει στο Κρητικό πέλαγος και βλέπουμε τον Ήλιο δειλά δειλά να ανατείλει πίσω από την Νήσο Ντία.

Παρατηρώντας στον ορίζοντα, θα δούμε ακόμα δύο νησάκια, την Πεταλίδα και το παξιμάδι.
Αν ανατρέξουμε στην Μυθολογία, θα δούμε σχετικά με την Νήσο Ντία τον παρακάτω μύθο:
H Ντία ήταν ένα τεράστιο θηρίο που προσπάθησε να καταστρέψει την Κρήτη. Ο Δίας, βλέποντας την να πλησιάζει το Νησί που ήταν και γενέτειρα του, πέταξε ένα δόλωμα στο θηρίο, ένα τεράστιο παξιμάδι (Εξ ου και η ομώνυμη βραχονησίδα) καταφέρνοντας να αποσπάσει την προσοχή του θηρίου, και να το ακινητοποιήσει. Στην συνέχεια, ρίχνοντας του συνεχώς κεραυνούς κατάφερε να το πετρώσει στην θέση που βρίσκεται σήμερα.

Λόγω του πλήθους των αρχαιολογικών ευρημάτων τόσο στο χερσαίο όσο και στο ενάλιο μέρος του νησιού, η Ντία προστατεύεται από τον Αρχαιολογικό νόμο, και οι υποβρύχιες δραστηριότητες δεν επιτρέπονται.

Πλησιάζοντας το λιμάνι, θα δούμε και τον "Κουλέ", το φρούριο του Ηρακλείου να μας καλωσορίζει.. Χτισμένο γύρω στο 1300 από τους Γενοβέζους, πέρασε από πολλά χέρια κατακτητών και χρησιμοποιήθηκε με πολλούς τρόπους, άλλους που το δόξασαν, όπως όταν "πολέμησε πλήθος κατακτητών, και άλλους που το "ντρόπιασαν", όπως όταν χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή για τους αγωνιστές των κρητικών επαναστατικών αγώνων..


Το διώροφο αυτό φρούριο, ήταν μέρος των πολύ επιβλητικών τειχών του Ηρακλείου, που ονομαζόταν και Χάνδακας


Βγαίνοντας από την πόλη του Ηρακλείου, στην οποία συναντάμε πολλά υπέροχα μνημεία, όπως και τις πύλες της παλιάς πόλης (Πύλη Χανίων, Αγίου Ανδρέα, Αγίου Γεωργίου, Καινούρια πόρτα) και ταξιδεύοντας προς το Ρέθυμνο από την Βόρεια πλευρά της Κρήτης τα τοπία διαδέχονται το ένα το άλλο. Τόποι με ιστορική αξία, απίστευτης ομορφιάς, αλλά και τοποθεσίες που βασιλεύουν οι Θρύλοι.
14 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο, στους πρόποδες του όρους Στρούμπουλα βρίσκεται μια τοποθεσία που οι ντόπιοι συνηθίζουν να αποκαλούν "Το Βουλισμένο (Βουλιαγμένο) Αλώνι"


Το ασυνήθιστο αυτό κυκλικό βύθισμα, προκαλούσε πάντα την φαντασία αυτών που το αντίκριζαν. Ρωτώντας για αυτό, ίσως ακούσετε την παρακάτω ιστορία..

Σε εκείνο το σημείο βρισκόταν ένα από τα αλώνια που συναντάς συχνά στην Κρήτη. Ήταν μια χρονιά που έδωσε ο Θεός και γεμίσανε τα χωράφια στάρια και καρπούς, από άκρη σε άκρη!! Ο νοικοκύρης του αλωνιού είχε βουνό την δουλειά μπροστά του και έτρεμε μη ξεσπάσει καμία μπόρα και καταστρέψει τους κόπους μιας ολόκληρης χρονιάς.
Ξημέρωνε η γιορτή του προφήτη Ηλία, μια γιορτή που κανένας δεν δούλευε για να τιμήσει τον Άγιο, μέρα ιερή για μια κοινωνία που στρεφόταν διαρκώς στο Θείο με παρακλήσεις για να προστατέψει τον κόπο του.

Ο νοικοκύρης λοιπόν, είχε πάρει απόφαση να δουλέψει εκείνη την ημέρα παρόλο που η γυναίκα και η κόρη του τον παρακαλούσαν να μην πάει κόντρα στους ιερούς κανόνες.
Πήγανε λοιπόν στο αλώνι και αφού έζεψαν τα βόδια, άρχισαν να αλωνίζουν υπό το τραγούδι της κόρης..
«Γύρω γεια τωνε κι όλα τ' άχερα δικά ντωνε...»

Το είπε μια φορά, και πριν προλάβει να ολοκληρώσει το δίστιχο, ένας τρομακτικός κρότος ακούστηκε..
Ξαφνικά, σαν να άνοιξε η γης και κατάπιε ολόκληρο το αλώνι, μαζί με ανθρώπους και ζώα..

Έτσι, λένε, τιμώρησε ο Άγιος την ασέβεια τους..
και κάθε χρονιά, στις 20 Ιουλίου ακούγονται καθαρά το τρίξιμο που κάνουν τα στάχυα, καθώς ανακατεύονται από το νοικοκύρη και τη γυναίκα του και το τραγούδι της κόρης «γύρω γεια τωνε......»

Και αν οι θρύλοι δε σας αγγίζουν, μπορείτε να πάρετε την επιστημονική εκδοχή..Οι ειδικοί λένε πως πρόκειται για «δολίνη» που σχηματίστηκε από «κατάρρευση υπόγειου σπηλαίου κατά το τεταρτογενές..

Ότι και αν διαλέξετε, η επίσκεψη στο "Βουλισμένο Αλώνι" θα μείνει χαραγμένη στην μνήμη σας..

Συνεχίζοντας στον Εθνικό δρόμο για το Ρέθυμνο, απολαμβάνοντας τα βουνά από την μία και τις υπέροχες ακτές από την άλλη,

δύο περίπου χιλιόμετρα από το χωριό Μπαλί, συναντάμε στα δεξιά μας ένα πολύ όμορφο Εκκλησάκι, αυτό της "Παναγίας του Χάρακα" Αν γνωρίζουμε και τον θρύλο ο οποίος το συνοδεύει, σίγουρα θα αναζητήσουμε κάτι παραπάνω από μια απλή φευγαλέα ματιά..

Στα χρόνια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, ένα καράβι βγήκε στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα η Εκκλησία, και μια αρχόντισσα αποβιβάστηκε στην στεριά και σκαρφάλωσε να θαυμάσει την περιοχή.
Ένας βοσκός που την είδε, έσπευσε να ειδοποιήσει τους χωριανούς για αυτό το παράξενο γεγονός, μιας που πολύ σπάνια έβλεπαν ξένο στην κακοτράχαλη περιοχή.
Η αρχόντισσα, ανέβηκε στο βράχο και σαν μια άγνωστη δύναμη την έσπρωξε να βάλει το χέρι της μέσα σε μια σχισμή του βράχου - του χαρακιού κατά την Κρητική διάλεκτο- και από εκεί έβγαλε την εικόνα της κοίμησης της Θεοτόκου που βρίσκεται σήμερα μέσα στο εκκλησάκι.
Οι ντόπιοι αντικρίζοντας το θέαμα σταυροκοπήθηκαν και έστησαν μεγάλο γλέντι για το καλό αυτό που έγινε στον τόπο τους.
Η γυναίκα, κατασυγκινημένη έδωσε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, μαζί με την εικόνα και τους ζήτησε να χτίσουν την Εκκλησία ώστε επιστρέφοντας μετά από έναν χρόνο να κάνουν εκεί και την πρώτη λειτουργία και στην συνέχεια αναχώρησε..

Οι χωρικοί, μοιράστηκαν τα χρυσά νομίσματα, μιας που θα βοηθούσαν όλοι στο χτίσιμο του ναού και για πολύ καιρό συζητούσαν πως και τι πρέπει να κάνουν για να φτιάξουν κάτι όμορφο και μοναδικό.
Ο καιρός περνούσε όμως, και δεν είχε γίνει τίποτα πράξη..

Όταν είδαν το βυζαντινό πλοίο να προσεγγίζει την περιοχή, πάγωσαν!
Προσπαθώντας να βρουν μια δικαιολογία, έβαλαν τον πρωτομάστορα να προσποιηθεί τον ετοιμοθάνατο, και είπαν στην αρχόντισσα όταν την συνάντησαν πως έπεσε επιδημία στο χωριό και αναγκάστηκαν να ξοδέψουν τα χρήματα για να σώσουν τους ανθρώπους τους..
Εκείνη τους έδωσε πάλι ένα μεγάλο ποσό, και έφυγε λέγοντας τους πως θα επέστρεφε και πάλι ένα χρόνο μετά..
Όταν οι χωρικοί πήγαν στο σπίτι του πρωτομάστορα, τον βρήκαν πραγματικά πεθαμένο όμως!!
Τρέμοντας από τον φόβο τους, έτρεξαν στην παραλία και ξεκίνησαν να χτίζουν το εκκλησάκι, που βλέπουμε ακόμα και σήμερα..

Συνεχίζοντας προς το Ρέθυμνο, περνώντας το υπέροχο χωριό Πάνορμος, βλέπουμε στα δεξιά μας έναν πολύ καλά κρυμμένο δρόμο, που οδηγεί στην πανέμορφη παραλία "Σπηλιές", στην οποία και κάναμε την πρώτη κατάδυση μας στα Κρητικά νερά..


Μια μικρή παραλία, άγνωστη στον πολύ κόσμο με εντυπωσιακές σπηλιές τόσο εκτός, όσο και εντός νερού..


Τα βάθη δεν ξεπερνούν τα 20 μέτρα, και υπάρχουν εντυπωσιακά μονόπετρα και ξέρες.

Οι πιο τολμηροί, θα ανακαλύψουν και πολύ μεγάλες υποθαλάσσιες σπηλιές που οδηγούν σε κοιλώματα με αέρα. Τα παιχνίδια που κάνει το φώς στο εσωτερικό τους, σίγουρα θα σας μαγέψουν και θα δικαιολογήσουν την ονομασία που τους δίνουν κάποιοι.. Νεραϊδοσπήλιοι!!



Αν έχετε σκοπό να επισκεφτείτε το γραφικό ταβερνάκι του Κώστα (που έχει ανοίξει ο ίδιος το δρόμο για την παραλία, καλό θα είναι να μην φορτωθείτε με μεγάλες παραμονές και βάθη κατά την κατάδυση..

Θα χρειαστεί να έχετε "καθαρό" οργανισμό για να απολαύσετε τους ψαρομεζέδες στο ταβερνάκι της παραλίας και σίγουρα θα θαυμάσετε και τον επιβλητικό κρητικό που "προστατεύει" το αγαπημένο αυτό μέρος..

Καθώς και το χαρακτηριστικό και ιδιόμορφο σκαλισμένο βράχο..

Και φυσικά την Μυλοποταμίτικη δυνατή τσικουδιά,

Ατενίζοντας το Κρητικό πέλαγο..


Με την τσικουδιά, σε συνδυασμό με την αγρύπνια και την κούραση του ταξιδιού, να έχει κάνει "δουλειά" και να μας έχει καταβάλλει, η ξεκούραση στο κατάλυμα μας κρίθηκε παραπάνω από απαραίτητη, ώστε να ξεκινήσουμε την επόμενη μέρα με "γεμάτες" τις μπαταρίες μας!!

Το κατάλυμα το οποίο επιλέξαμε, όχι μόνο μας παρείχε εξαιρετικές ανέσεις

αλλά διατηρούσε το παραδοσιακό ύφος των Κρητικών αρχοντικών, χτισμένο με πέτρα και ξύλο και με το παραδοσιακό τζάκι, τον ξυλόφουρνο του, το χτιστό κρεβάτι και τα διάφορα επίπεδα του σπιτιού., και ήταν διακοσμημένο κατά τέτοιο τρόπο ώστε μας μετέφερε στην ατμόσφαιρα της παλαιάς εποχής, με αντικείμενα από την καθημερινή ζωή του αγρότη ή του κτηνοτρόφου, με τα δρεπάνια, τα χαλινάρια, τις "βούργιες" και τα παμπάλαια κλειδιά..


Στην περιοχή, τα παραδοσιακά καταλύματα είναι περιζήτητα από τους επισκέπτες και θα συναντήσετε αρκετά αν έχετε σκοπό να μείνετε σε ένα από αυτά. Το δικό μας, βρισκόταν στο χωριό Αστέρι και μας παρείχε εξαιρετικές βραδιές με μόνο τους ήχους τις φύσης να σπάνε την απόλυτη ησυχία (Και φυσικά τις σχετικές μπαλωθιές που ακούγονταν αραιά και πού :lol: )